PLN to międzynarodowy kod polskiego złotego zgodny ze standardem ISO 4217. Skrót wywodzi się od określenia „Polski Złoty Nowy”, a litera „N” nawiązuje do słowa „nowy”.
Co oznacza skrót PLN?
ISO 4217 to międzynarodowy standard, który przypisuje walutom trzyliterowe kody. PLN jest oficjalnym kodem waluty używanej w Polsce, czyli złotego. Stosuje się go między innymi w bankowości, kantorach, systemach płatniczych, dokumentach finansowych i handlu międzynarodowym.
Kod składa się z dwóch części. Litery PL wskazują na Polskę, a N odnosi się do słowa „nowy”. W efekcie PLN oznacza „Polski Złoty Nowy”. Jedna złotówka dzieli się na 100 groszy.
Dlaczego PLN zastąpił kod PLZ?
Zmiana kodu była związana z denominacją przeprowadzoną w Polsce w 1995 roku. Przed denominacją polski złoty miał kod PLZ. Po wprowadzeniu nowej jednostki rozliczeniowej przyjęto kod PLN, aby odróżnić ją od wcześniejszego złotego.
Budowa kodu wynika z międzynarodowej konwencji, a nie z potocznego skrótu nazwy waluty. Podobną logikę widać w innych oznaczeniach:
- USD – dolar amerykański, czyli United States Dollar.
- GBP – funt brytyjski, czyli Great Britain Pound.
- CHF – frank szwajcarski, którego kod nawiązuje do łacińskiej nazwy Szwajcarii, Confoederatio Helvetica, oraz franka.
Dlatego kod polskiej waluty to PLN, mimo że w polskim słowie „złoty” nie występuje litera „n”.
PLN a symbol „zł”
PLN jest kodem technicznym i międzynarodowym. Pojawia się na przykład w przelewach, tabelach kursów, systemach bankowych, umowach oraz rozliczeniach walutowych.
Symbol „zł” służy natomiast do oznaczania cen w codziennej komunikacji w Polsce. Zapis „25 zł” brzmi naturalnie na etykiecie sklepowej lub w menu, podczas gdy „25 PLN” ma bardziej formalny, finansowy charakter. Oba oznaczenia odnoszą się do tej samej waluty.
